Neoimpresjonizm, kierunek w malarstwie stworzony we Francji w latach 80. XIX w. Pierwsza wystawa neoimpresjonistów odbyła się w 1884, zaś nazwę kierunku wprowadził krytyk F. Feneon w 1886. Neoimpresjonizm powstał z potrzeby usystematyzowania i uściślenia zasad malarskich impresjonizmu, jako jeden z nurtów —> postimpresjonizmu. Przez dążenie do zdyscyplinowanej, świadomej kompozycji, posługiwanie się celowymi, oszczędnymi formami, budowanymi trójwymiarowo i przestrzennie przy zastosowaniu zasad -» dwizjonizmu i techniki —> pointylizmu, neoimpresjonizm stał się w rezultacie zaprzeczeniem impresjonizmu. Czołowym twórcą neoimpresjonizmu był G. Seurat, a teoretyczne podstawy kierunku sformułował w 1899 P. Signac w rozprawie Od Eugeniusza Delacroix do neoimpresjonizmu. Do kręgu neoimpresjonistów należeli też C. Pissarro, A. Dubois-Pillet, H. Edmond-Cross, Ch. Angrand. Jego wpływom uległ również Vincent van Gogh.

za Słownik terminologiczny sztuk pięknych